Björn Hocks

Gespecialiseerd familierecht advocaat (vFAS) 
Geregistreerd mediator (vFAS en MfN)
Gediplomeerd coach voor rouw- en verliessituaties (EA, Antwerpen)

“Scheiden doet lijden”: zo luidt een oud vaderlands gezegde. En inderdaad: in een periode van (echt)scheiding blaast een wervelstorm door je leven, die alles wat voorheen veilig en vertrouwd was, ineens onzeker en onvoorspelbaar maakt en die enorm belastend voor je is. Je moet vaak (grote) concessies doen ten aanzien van je vertrouwde levensstandaard en om die reden heb je behoefte aan heldere uitleg over je mogelijkheden en juridische bijstand. Die geef ik natuurlijk graag.  Als advocaat met inmiddels 15 jaar proceservaring ken ik immers de klappen van de zweep.

Maar er is meer – en ik durf te stellen: nog groter – “lijden” dan hierboven benoemd en dat blijft (helaas te) vaak onbelicht: de emotionele impact van een (echt)scheiding. Diverse wetenschappelijke studies hebben inmiddels onomstotelijk aangetoond, dat een (echt)scheiding qua impact op de aanstaande ex-partners kan worden gelijkgesteld met het overlijden van een dierbare. Misschien begrijp je (als je dat gegeven eens even op je laat inwerken), waarom afspraken, die in een wervelstorm van emotie en onzekerheid worden gemaakt zonder goed zicht te hebben op wat je nu ècht wil (omdat de emotie van het moment daaraan in de weg staat), vaak op lange termijn geen stand houden en ex-partners dus jaren over de gevolgen van hun (echt)scheiding procederen en in – wat sinds een aantal jaren zo wordt genoemd – een vechtscheiding belanden. We kennen allemaal wel zo’n voorbeeld uit onze directe omgeving.

Meestal is zo’n vechtscheiding terug te voeren naar een (echt)scheiding, waarin geen aandacht is geweest voor de emotie(s) van de aanstaande ex-partners naar elkaar en waarin enkel is gefocust op het zo snel mogelijk treffen van een goede regeling voor alles wat zakelijk geregeld moet worden (want dan hoef je elkaar niet meer te zien en neemt de pijn af (denkt men ten onrechte)). Zo’n (echt)scheiding is in de praktijk helaas veelal niet meer dan een dun pleister op een etterende wond. De wond blijft zich melden met alle nare gevolgen van dien.

Nu kunnen ex-partners er natuurlijk bewust wel of niet voor kiezen, of ze doorgaan met hun (ex-)partnerstrijd; hun kinderen kunnen dat in ieder geval niet. Kinderen hebben vanzelfsprekend ook hun emoties bij een (echt)scheiding en voelen daarnaast feilloos spanningen aan, met name dat wat niet wordt uitgesproken. Sterker nog: ze maken de problemen van hun ouders tot hun problemen en zijn al heel snel bezig met zaken, waarmee ze, gezien hun jeugdige leeftijd, niet bezig zouden moeten zijn en die ze ook niet zelf kunnen oplossen: zo komen ze klem te zitten tussen hun ouders of (erger nog) zien ze een ouder niet meer door de niet aflatende ouderstrijd (oudervervreemding). Vaak ben ik mediator voor ouders die door de rechter dringend zijn verzocht om eindelijk te gaan praten, omdat het onophoudelijk procederen in de rechtbank zo schadelijk is voor hun kinderen. Er is dan (helaas) al veel leed geschied, dat ik graag had willen (helpen) voorkomen. Tegelijkertijd lukt het vaak toch ineens om de angel uit de problematiek te halen en de kinderen van hun juk te bevrijden. Het hoeft, wat dat betreft, nooit te laat te zijn.

 

“Scheiden is een keuze. Goed en respectvol scheiden een betere”

 

Of ik nu optreed als advocaat, mediator of coach: altijd tracht ik een voor kinderen uiterst traumatische situatie van klem zitten of oudervervreemding te voorkomen of, wanneer zich al zo’n situatie voordoet na een (echt)scheiding, te genezen. Uiteraard kan ik als mediator (omdat ik dan samen met beide ex-partners (en hun kinderen) kan werken) daarin het meeste voor je betekenen. Ook het gesprek met het kind schuw ik niet.

Omdat ik het zó belangrijk vind dat mensen goed scheiden, zoek ik steeds de samenwerking op met professionals die er net zo over denken. Bij Scheiden van A tot Kind vind ik die aansluiting. Vanuit verschillende disciplines en achtergronden werken we samen aan één gezamenlijk doel: het kind centraal. Zoals het dient te zijn.

Voor meer informatie over Björn kun je hier terecht.